Już kilka tygodni przed waszym przyjazdem nie można było kupić biletów na wasz koncert na stadionie warszawskiej Gwardii...

Jason: Możemy chyba tylko się cieszyć z tego powodu i narzekać, że ten stadion jest taki mały (śmiech).

A czy pamiętasz waszą pierwszą wizytę w Polsce? Wtedy było zupełnie inaczej?

Jason: Oczywiście. Był 1987 rok. Daliśmy dwa wspaniałe koncerty w Katowicach (a właściwie w Chorzowie - przyp red). To były moje dwa pierwsze koncerty w Europie i wszystko wtedy było dla mnie crazy. Przed przyjazdem do Polski trochę się baliśmy komunizmu, który u was wtedy panował. Nie kojarzył się nam przecież najlepiej. Nie byliśmy pewni, czy w Polsce możemy czuć się bezpiecznie. Na miejscu okazało się, że wszystko jest w porządku. Ci wasi fani... Już wtedy wiedzieliśmy, że do takiego kraju trzeba zaglądać częściej...

Czy pamiętasz, jaki polski zespół występował wtedy przed wami?

Jason: Jasne, że tak. Kat. Zrobił na nas spore wrażenie. Obawialiśmy się, że wystąpi przed nami jakieś dziwadło, a Kat okazał się bardzo dobrym metalowym zespołem. Czy oni nadal grają?

Jasne...

Jason: To bardzo dobrze, bo to świetny zespół.

W Polsce byliście później jeszcze kilka razy.

Jason: Doskonale pamiętam wszystkie koncerty w Polsce, i ten po wydaniu "Czarnego albumu", i ten po wydaniu ,Load".

Czym różniły się koncerty "komunistyczne" od tych w latach 90.?

Jason: Za każdym razem było więcej publiczności. Te pierwsze przyjazdy były bardziej ekscytujące, właśnie przez to, że musieliśmy przekroczyć ,żelazną kurtynę" oddzielającą Europę Zachodnią od państw ,mniej demokratycznych". Potem było już bardziej "normalnie". Przyjazd do Polski to dzisiaj normalna rzecz i większość zespołów ma po prostu jedno lub kilka polskich miast w kalendarzu swojej trasy. Jedyna różnica między koncertami we Francji czy Niemczech jest taka, że tam jedynie pod sceną są trochę żywsze reakcje, a w Polsce wszystko aż kipiÉ Tutaj zawsze jest bardzo gorąco.

...i to nawet zimą. Kirk i Lars mogliby to potwierdzić po swoim spotkaniu z fanami i dziennikarzami pod koniec ubiegłego roku...

Jason: No pewnie! Mówili, że na lotnisku było sporo fanów i że zostali przywitali przez bardzo ładne dziewczyny w strojach ludowych. Mówili też o orkiestrze dętej, która zagrała nasz cover - ,Unforgiven". Kiedy podpisywali płyty w sklepie muzycznym, jedno z okien nie wytrzymało pod naporem tłumu naporu i rozsypało się sporo szkła. Teraz żałuję, że też nie wybrałem się na tę wycieczkę.

Wróćmy jednak do koncertu na "Gwardii". Dlaczego na dzisiejszy wieczór zaprosiliście właśnie Apocalypticę, Monster Magnet i Mercyfyl Fate?

Jason: Bo to nasze ulubione zespoły. Apocalyptica zrobiła wspaniałą rzecz z naszymi utworami. Może to zabrzmi głupio, ale wcześniej nie wiedzieliśmy, że są aż takie ładne. Monster Magnet to obecnie jeden z najciekawszych obok Motörhead zespołów grających stylowy metal, a Mercyful Fate to już osobna historiaÉ Kiedy Metallica zaczynała grać, mnie jeszcze z nimi nie było. Ale po dołączeniu do zespołu podzieliłem z nimi tę pasję - Mercyful Fate to rzeczywiście genialny zespół, a King to przecież king

Za chwilę wystąpicie na stadionie Gwardii. Będzie wspaniale. Co do tego nikt nie ma wątpliwości. Martwi mnie jednak pewna rzecz... Skoro osiągnęliście już wszystko, o co jeszcze będziecie ,walczyć"? Jaki może być cel zespołu, który jest na szczycie?

Jason: Przecież wiesz - skoro jesteśmy na górze, to musimy uważać, żeby nie spaść i nie rozbić sobie głów (śmiech). Ciągle chcemy być coraz lepszym zespołem. Gdyby tak nie było, po wydaniu ,Load" wyjechalibyśmy na kilkuletnie wakacje. Nadal chcemy nagrywać coraz lepsze płyty i dotrzeć z naszą muzyką tam, gdzie nas jeszcze nie byłoÉ Nie zdobyliśmy jeszcze wszystkiego. Ale masz rację, zdobyć mistrzostwo jest znacznie łatwiej, niż utrzymać je przez dłuższy czas.