Escape From The Studio ’06 – Austria, Nickelsdorf, 15.06.2006

autor: Kio
korekta: ToMek

Właśnie wróciłem z NovaRock i pokuszę się o lekką relację. Pod scenę dostałem się przed rozpoczęciem bez żadnych problemów. Spotkałem kilku rodaków i się zaczęło. Chłopaki zagrali rewelacyjny koncert. Nie będę się wgłębiał w szczegóły setlisty bo pewnie wszyscy ją znają.

Niewątpliwie największą niespodzianką było zagranie Damage Case z Lemmym (super wyglądali grający obok siebie razem z Robertem który notabene chyba najlepiej ze wszystkich się tam bawił). Bardzo dobrze wyszedł Nothing z Cantrellem (chociaż szkoda, że nie zaśpiewał go on sam bez pomocy Jamesa).

Czasowo grali ok. 2 godz. 40 min. Po koncercie obrzucanie tortami technicznego. Słówko o publice. Jednym słowem tragedia. Na początku gdy wyciągałem w górę polską flagę zwracali mi uwagę że im zasłaniam... Początek jeszcze jako taki, podczas "dajowania" na Creepingu przechodziły mnie ciary. Potem już tylko gorzej. Próby rozkręcenia jakiegokolwiek nawet malutkiego młynka kończyły się tylko dziwnymi spojrzeniami z ich strony. Stali w miejscu jak kołki, część w trakcie nawet wychodziła.

Podsumowując, do ostatniego dnia [festiwalu] był to najlepszy koncert, który jednak został zmasakrowany razem ze wszystkimi innymi razem wziętymi przez prawie 3 godzinny show Gunsów. Ale to już inna historia.

autor: Sanitarium [post na forum Metallica.com]
tłumaczenie: ToMek

Novarock był moim czwartym koncertem Metalliki jednocześnie był wyjątkowym. Byłem bowiem jednym z około 15 fanów, którzy mieli okazje spotkać się z zespołem na Meet&Greet. Pierwszy raz mogłem ich zobaczyć, więc wprost nie mogłem się doczekać. Tak czy inaczej, 24 godziny zajęła mi podróż na festiwal Novarock i powrót do domu. Jeśli mam być szczery to kilka razy zadawałem sobie pytanie czy jest to tego warte... teraz po wszystkim mogę powiedzieć, że każda pieprzona sekunda, którą poświęciłem nie była straconą.

 Meet and Greet było przeżyciem, z którego dopiero po zaliczeniu zdajesz sobie sprawę jakie było zajebiste. Początkowo byłem bowiem nieco rozczarowany, ale gdy myślę o tym teraz to wprost mnie rozpiera – spotkałem Metallikę i miałem okazję z nimi pogadać? To zajebiste!

Sam koncert był również wspaniały. Po przeczytaniu relacji z wcześniejszych koncertów tej trasy wiedziałem, że brzmienie jest super, wiedziałem też jakiej setlisty się spodziewać. Nie spodziewałem się więc specjalnych niespodzianek. Ale gdy tylko zaczęło się Ecstasy of Gold odfrunąłem. Za każdym razem gdy widzę Metallikę na żywo i gdy tylko zaczynają grać budzi się to samo uczucie, które towarzyszy mi wyłącznie na ich koncertach.

Cały gig był cholernie mocny. Perkusja Larsa, bass Roberta, solówki Kirka i oczywiście śpiew Jamesa były najlepsze spośród koncertów, które widziałem. Kiedy już utwierdziłem się w przekonaniu, że niczym nas nie zaskoczą, jeśli chodzi o lepsze brzmienie czy nowe piosenki, zaczęli grać Nothing Else Matters z Jerrym Cantrellem i Jamesem Hetfieldem na wokalu. To zadziwiające jak doskonale udało im się zaśpiewać ten kawałek wspólnie.

Po One i Sandmanie znów myślałem, że już niczym nas nie zaskoczą, ale znów im się udało. Do wykonania coveru Damage Case James zapowiedział „ojca chrzestnego heavy metalu – Lemmiego Kilmistera!”. Grał on na basie wspólnie z Robertem i śpiewał wspólnie z Jamesem – wyśmienite.

Po szalonym Seek and Destroy koncert się zakończył, Metallica zeszła ze sceny, ale wspomnienia tego wieczoru nigdy nie przeminą. Dzięki James, Kirk, Lars i Robert za zajebista postawę na Meet and Greet i skopanie mojego tyłka na wielkim koncercie.